Effe d'r uit

Gepubliceerd op 25 oktober 2020 om 20:07

 

 

En zo zijn we aangekomen aan de derde en laatste verjaardag hier in huize de Waal. The boss himself  werd 56 en nog steeds is een feetje niet toegestaan vanwege de Covid trammelant. Nou zijn de verjaardagsfeestjes waarbij we 2 dagen een huis vol hadden omdat friends & family niet in 1 huis paste al even voorbij, maar toch ga ik het nu langzaam aan wel missen om na 3 koffierondes van 30, en het serveren van lekkere versnaperingen diep in de nacht de laatste voorzien van culinaire bakjes omdat ik kook voor een weeshuis, de deur uit te kijken. Dus nu er al niet zoveel meer kan en mag had ik een paar weken geleden een hotelletje geboekt, en Cok zijn favoriete restaurantje gereserveerd en het idee daarna nog even op grote hoogte in de skybar samen na te borrelen.

En zoals al mijn plannen dit jaar, kwam ook hier Rutte weer roet in het eten flikkeren. Restaurants werd gesloten en tot grote hilariteit werd de avond voor de verrassing dat je ook in je hotelletje na 20:00 niets alcoholisch meer kon bestellen. Plan de campagne dus, want mij krijg je niet gek! Last minute, en zo stiekem als het maar kan als een tornado naar de slijterij gereden om daar een paar mini flesjes drank in te slaan.

De weekendtas was donderdag al in de kofferbak verstopt, de laatste dingetjes 's morgens in mijn handtas, en zo reden we op zaterdagmorgen naar de tandarts. Nadat we allebei weer door de keuring heen waren stapte ik in de auto en reed gewoon naar huis waar hij voor de deur uit wilde stappen en ik zei, blijf nog maar even zitten want we gaan niet naar huis, even mijn navigatie instellen. Compleet verrast met wat ben jij nou weer van plan kon ik het gas er op zetten richting Amsterdam. Om de verwarring er nog even in te houden, en zonder dat ik dat met mijn navigatiemiep had afgesproken stuurde ze mij over een totaal vreemde route zodat ik nog ging twijfelen of ik wel het juiste adres uit mijn favorieten had  aangeklikt. Als je net als ik qua richting gevoel uit een ei komt, maar ergens nog wat topografische kennis in een hersencel heb zitten vond ik borden richting Utrecht, 's Herthogenbosch enzo toch wel aan de vreemde kant! Maar héé ik heb de tijd dus ben braaf de route gevolgd die de navitrut mij toewees en uiteindelijk toch op een weg richting 020 terecht gekomen, hij's fijn! Inmiddels had ik al wat hints gegeven en zo ook dat hij kindlief maar even moest bellen om gedag te zeggen want dat we morgen pas terug zouden komen. Nou dus niet hé was het antwoord, want ik heb niks bij me! Tuurlijk schat, is allemaal geregeld!

Vanaf de snelweg reden we bij de afslag Amsterdam zuidoost zo tegen de ronde futuristische toren aan die de bedjes voor ons opgemaakt hadden! Tijd voor een lunch!... Op de 17e etage met het uitzicht op het feeërieke Amsterdam (lees: wtf ik kijk zo op de Arena, met bijpassende gruwel) hebben we lekker geluncht. Als je zo in het buitenland bent wil je toch ook wel wat van de omgeving zien dus zijn we naar het naastgelegen buiten-wijkse winkelcentrum gereden waar we gezellig tussen de Locals een straat vol toko's, gesloten eethuisjes, winkels met pruiken en zoutvlees maar weer snel de auto opgehaald hebben om te kijken of er wat beters te vinden was. De binnenstad wilde we niet in, dus richting Arenapoort dan maar. Hier waren nog wel wat "normale" winkels te vinden maar kwam ik al snel tot de ontdekking dat lopen op kinderkopjes en hakken geen strak plan is, mijn voeten gingen branden en rug protesteerde dus op naar het Hotel waar we nu wel in konden checken. De Bar was open, en ja aangezien je die mensen niet voor niets met een spatscherm voor hun bakkes en dienblad in de hand kan laten staan hebben we eerst maar even 2 biertjes genuttigd. 

Eenmaal aangekomen op de kamer zag hij de hilarische douche, in het midden van de kamer, doorzichtig  pal voor het raam boven de snelweg. Wie dat heeft verzonnen geen idee maar lollig is het wel!

Na een klein tukkie, want hee we zijn geen 18 meer, zijn we naar het restaurant gegaan en daar begon de elle... ik bedoel uitdaging! Want als je een andijvie-snijbonen man hebt en je krijgt een kaart met gerechtjes waarop alles op een bedje van Fletcher is, en de nodige vergeten groenten  en kruiden sausjes bevat moet je even goed zoeken. Gelukkig spreken ze in Amsterdam ook Nederlands dus was het snel gepiept. Een maishoender bleek gewoon een blote kip, zonder saus en omdat de kok voor de andere Cok geen knoflook had gebruikt ging die er prima in. Geef er een dame blanche achteraan en hij is weer een blij kind ;-)

Op naar de bar,....haasten geblazen want de anti alcohol klok zou al bijna luiden en zo kregen we nog net een biertje. Goed, dit is dus weer een nieuw normaal, een drankje tijdgebonden, zelfs als je een nachtje gaat logeren. Dus niet! Terwijl de bar braaf leeg liep bestelde ik een verse Jus, lekker een beetje vitamine! Maar zodra ober incl, spatscherm zijn reet had  gekeerd heb ik er een flesje wodka in gemikt. Gefeliciteerd ouwe!

Hoe mijn nacht verlopen is met veel gesnurk en vergeten oordopjes zal ik jullie besparen, maar hij leeft nog!  Het ontbijt maakte alles goed, en zo gingen we met een goedgevulde maag op naar de auto, terug naar Rotterdam waar door kindlief gebakken een verse appeltaart stond te wachten.

Bovenal weer erg gelachen dus, en dit zit weer in de pocket! Want hoe de rest van de week, en erna zal verlopen moeten we nog maar afwachten. Sukkelen we zo door met deze maatregelen of zitten we volgende écht in huis opgesloten?

Met een beetje geluk gaat dan pas een week later in, en kan ik het komende weekend met Nikita op stap :nieuwe stad, nieuw hotel, nieuw avontuur!


« 

Reactie plaatsen

Reacties

Joyce van der Hoofd
een maand geleden

Wat een heerlijke blog weer. Goed gedaan en ik zie verraste bakkes van Cok helemaal voor me. Het zijn immers de kleine dingen die het doen. 💋

Barbara Hesselink
een maand geleden

Hahaha wat leuk weer ! K heb weer genoten 😂😂